BeeldCanon

Videobeelden Categoriseren van Atomium tot Zaanse Schans

Steeds meer beeldarchieven komen digitaal beschikbaar, maar als de beelden niet voorzien zijn van een beschrijving kan Google ze niet vinden, wat nu?

Het beschikbaar maken van digitale (video)beelden lijkt een nieuwe trend voor archieven die ons cultureel erfgoed beheren. In Vlaanderen brengen verscheidene steden en gemeenten alsook instellingen zoals universiteiten of musea hun archieven met beeldmateriaal online. In Nederland maakte het Nationale Instituut voor Beeld en Geluid veertig jaar televisiehistorie van het Pinkpopfestival online beschikbaar en het Nationaal Archief en fotopersbureau Spaarnestad openbaarden beeldcollecties over emigranten, het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger en de Olympische Spelen van 1928. En dit is slechts het begin. Videobeelden digitaliseren en verspreiden is tegenwoordig doodsimpel, maar zonder tekstuele beschrijving of GPS coördinaten kunnen zoekmachines zoals Google geen van deze beelden terugvinden. In het IM-Pact BeeldCanon project werken de Katholieke Universiteit Leuven en de Universiteit van Amsterdam gezamenlijk aan een alternatieve manier om video-archieven toegankelijk te maken. Ze doen dat op basis van de beeldinhoud.